Friday, September 25, 2015

പങ്ക

കെട്ടി തൂക്കി സ്വിച്ചിട്ട-
ന്നുതുടങ്ങിയതാണീ ഞരക്കം

അരുതാത്ത ഏതോ കമ്പിയിൽ
ചേർത്ത് വച്ചതിന്റെ ഈർഷ്യ

ഒരിത്തിരി കുളിരിനായെത്ര
രാവുകളായീ രോദനമസഹനീയം

ഇടയിൽ ഒരു ശബ്ദ സമുദ്രം
പെറ്റിട്ടതല്ലാതെ
കുളിരുള്ലോരോർമ്മ പോലും
ബാക്കിയില്ല

മരണത്തിലും വേർപെടുത്താൻ
ഒരു പോലീസുകാരൻ
വേണ്ടി വന്നെക്കുമെന്ന്
ഓർത്തതേയില്ല പക്ഷെ..

സാരിത്തലപ്പിൽ ചെവി ചേർത്ത്
നിൻടെ ജുഗൽബന്ദിക്കൊത്ത്
ആടുകമാത്രമായിരുന്നപ്പോഴും
ഞാൻ.

Saturday, August 31, 2013

സാമൂഹ്യജീവിതം

അവിടെ ചെന്നിട്ടെന്താണ്..?

പാൽപ്പൊടി ചായയിൽ മുക്കി,
കുതിർന്ന് വീഴാതെ
സൂക്ഷ്മമായ്‌,
മരണ ബിസ്കറ്റുകൾ കഴിക്കാം.

പെയ്യാത്ത മഴയെ പഴിക്കാം
പെയ്തൊഴിയത്തതിനെ ശപിക്കാം.

ഇടം വലം നിന്ന് കുത്തി-
പിടഞ്ഞിടെണ്ടോരുടെ
സ്വവർഗാനുരാഗ ഗാനങ്ങൾ കേൾക്കാം.

അന്യായമൊതുക്കാൻ
ഒരുക്കുന്ന
ജനകീയ മുന്നേറ്റ തന്ത്രം
പഠിക്കാം.

മൂത്തവന്റെ വിമാനം
വരും വരേ പെയ്യേണ്ട
കണ്ണീർ മഴയും നനയാം.

അതിനിടക്ക്
അങ്ങോരെയോന്നു പോയ്‌ കാണാം
നെഞ്ചത്തെ പുഷ്പചക്രങ്ങൾ എണ്ണാം.

കൊള്ളി വെക്കും വരെ കാത്ത്
നില്കെണ്ടതില്ല,
വേഗം
ചാക്കാല ചൊല്ലി പിരിയാം.

എങ്കിലേ...
എന്നാസന്നമരണ ശയ്യ
ജനാരവ സംഗീത സാന്ദ്രമായ് തീരൂ...

എങ്കിലേ...
എൻ ചുടല പറമ്പിലായിരം
ചെട്ടിചെടികൾ തളിർക്കൂ...


Monday, October 8, 2012

പ്രൊപ്പോസല്‍


ഇതാ എന്‍റെ കത്തുന്ന നഗ്നത!

അസൂയയും
ആര്‍ദ്രതയും 
വഹിച്ച് തളര്‍ന്ന ഞരമ്പുകള്‍...

സിവിലയ്സേഷന് മുമ്പേ
മുളച്ച രോമങ്ങള്‍/...

പലിശക്കെടുത്ത
പല്ലുകള്‍


ഒരു വസന്തം പെയ്തിട്ടു പോയ
വസൂരി പാടുകള്‍...

ദിശാബോധം നഷ്ടപെട്ട 
വന്യത

അടിയിലെ മണ്ണൊലിച്ച്
ആകാശത്തിലായ
കാലുകള്‍...

ഒക്കത്തേതിനും
ഉത്തരത്തേതിനും
ഇടയില്‍ പകച്ചു പോയ
ക്യ്കള്‍...

നാവിന്‍ പട്ടു പുതച്ച്
ഞാന്‍ കിടക്കുമീ
ഉണക്കമാങ്കൊമ്പിന്‍  ശയ്യയിലേക്കെടുത്ത് ചാടാം 
നിനക്കിനിയല്ലെങ്കിലീ-
യിടവഴി താണ്ടാം...

Sunday, July 1, 2012

ബാധ


നഗ്നമായ് നിന്നെ വരച്ചിട്ടൊരോര്‍മ്മ കാന്‍വാസിനെ
അഗ്നി തിന്നുന്നു.
വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ഹോമിച്ച് മാനത്തത് 
മഴവില്ല് തുന്നുന്നു.

നിന്നെ എഴുതിയിട്ട കവിത
മഷിയൊഴുകിയൊരു പുഴയാകുന്നു.
നീല നിറത്തിലത്
നാല് ദിക്ക് തേടുന്നു.

നിന്നെ കുറിച്ചുള്ളൊരാ പ്രണയ പാട്ടീ-
കാറ്റിലലിയുന്നു.
തീരമണയാന്‍ വന്നൊരു പായ്കപ്പലിനെ
അതീണത്തില്‍ തിരിച്ചയക്കുന്നു.

നിന്‍റെ അഴുകിയ ജഡം
തിന്നോരയിരം പുഴുക്കള്‍
ശലഭങ്ങളാവുന്നു.
ശ്മശാന പുഷ്പങ്ങളിലവ
പരാഗണം ചെയ്യുന്നു.

നിന്‍റെ പ്രേതച്ചിരി ഓരോ സ്വീകരണമുറിയിലെ 
ചായകോപ്പയിലും പ്രതിഫലിക്കുന്നു. 
എനിക്ക് ബാധ തന്നെയെന്ന്‍ ഓരോ കന്യയും
അതിനാല്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

Saturday, October 29, 2011

വിഷഹാരി


രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ *
വായിച്ചന്നു കയറിയതാണ്
എന്‍റെ റെഡ് ടാപിലീ
കുഞ്ഞന്‍


കാലത്തീരണ്ടു വട്ടമിറക്കിയോടിക്കും
കാല് കുത്തിയിറക്കും മുമ്പാട്ടിയോടിക്കും
ചരട് മുറുക്കെ 
ചവിട്ടിയരക്കും



ട്രാഫിക്‌ വിളക്കുകള്‍ ചെങ്കണ്ണ്‍ ചിമ്മേ
പിറകിലായിരമുരഗങ്ങള്‍ 
സീല്‍കാര ഹോണുകളുതിര്‍ക്കെ
ബൈക്ക് ഞാന്‍ ചാരിവെച്ചൂരി നോക്കും



പണി പാതി തീരാഞ്ഞൊരാ
പഞ്ച നക്ഷത്ര മാളതിന്‍
പടി വാതിലില്‍ നിന്നൊരു
പിച്ച പാത്രമുയരവേ,



ഇത്തിരി മധുരത്തിനായ്
പ്രവാസത്തിന്‍ കരിമ്പ്‌ ചതച്ച്
ഒത്തിരി ചവറു പേറുന്നവര്‍, **
ചുറ്റിലുമിഴഞ് നീങ്ങെ,
 

മുതുകില്‍ മുലയുരഞ്ഞവള് ചോദിക്കും,
ആവാസമറ്റയിവരിലരാണ്
നിന്‍ കാല്തടത്തില്‍..?



മോഹഫണം വിടര്‍ത്തി-
യീയലെ ക്ഷണിക്കും
കമ്പോള സര്‍പ്പജ്വാലകളെന്‍
സ്വപ്ന ഖാണ്ഡവമെരിക്കെ,


തക്ഷകനിഴയുന്നു,
ജ്ഞാനപ്പഴത്തില്‍, മസ്തിഷ്കത്തില്‍,
ഗര്‍ഭ കോശങ്ങളില്‍, എന്‍റെ
കാല്‍വെള്ളയില്‍.
 

 
നീലിച്ച്,
ഇരുകയ്യിലൂരിപ്പിടിച്ച കാലുറയുമായ് ഞാനെന്‍റെ
വ്യവസായ ഗോപുരത്തിലെക്കുടലോടുയരവേ,
വിഷപ്പല്ല് കാട്ടി ചിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നാത്മക്കള്‍,
പരുന്ത് പറക്കാത്തിടങ്ങളില്‍
പാമ്പോ, പിരാന്തോ..?




* R വേണുഗോപാലിന്‍റെ  'രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍' എന്ന കവിത. 'മാതൃഭൂമി' പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.

** ആനന്ദിന്‍റെ 'ആള്‍ക്കൂട്ട' ത്തില്‍ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചത്.


Tuesday, October 18, 2011

കഴുമര പൂക്കള്‍


1

വിധി നടപ്പാക്കി
നിന്‍റെ മൃതമേനിയിതുവഴി
വരുന്നതും കാത്ത്
ഒരുവനിവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടാവും

നിന്റെ കുഴി വെട്ടിയ
പടന്നയിലെ
ചെളി
പരണ്ടിക്കൊന്ദ്‌

നിന്റെ നെഞ്ചില്‍ വിരിക്കാന്‍
കൊയ്ത
കുവ്വ പൂവിന്‍റെ
തണ്ട് തുന്നിക്കൊണ്ട്

നിന്‍റെ നാഭിയില്‍
തറക്കാന്‍ വെട്ടിയ
കന്നു വാഴ
ചെത്തിയുഴിഞ്ഞു കൊണ്ട്.

നിന്‍ സ്മാരകശിലയിന്‍
ഗണിത പ്രശ്നത്തിന്‍ ശിഷ്ടം
ഇരുപത്തെഴെന്നാ-
വര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ട്.

നിന്‍റെ ശവഘോഷയാത്ര
പോകും
ഇടവഴികളില്‍
വിളക്ക് തെളിയിച്ച് കൊണ്ട്.


2

തയ്യാറാവുക.
നിന്‍റെ വിധിപത്രത്തിലെ
മുഹൂര്ത്തമാകുന്നു.

ഇവിടെയിരുന്നു ഞാന്‍
നിന്‍ മരണസംഗീതത്തിന്‍
കുരവ കേള്‍ക്കുന്നു.

കയറു മുറുകുമ്പോള്‍
എന്‍ ഹൃദയത്തിലാരോ
തകില് വായിക്കുന്നു.

സീമന്തരേഖയില്‍ രക്തം
പടരവേ
നിനക്ക് താഴെ ഭൂമി പിളരുന്നു.

അതിലേക്ക് 
സര്‍വ്വ വിഗ്രഹങ്ങളും
കോട്ടകളും കുതിരകളും
ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നു.




3

തെരുവില്‍
വിളക്ക് കാലുകള്‍
പിത്തം ചര്‍ദ്ധിക്കുന്നു

ഇന്നലെ പിറന്നോരായിരം 
എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ 
തെരുവിന്റെ നാഡീ നാരുകളില്‍ നിന്ന് 
മുലയൂറ്റുന്നു.


ഓര്‍മ്മകളുടെ ഉറയുരിന്ജ്
സോമാശാലയില്‍
നിന്നാത്മാക്കള്‍
ഇഴഞ്ഞിറങ്ങുന്നു


ജൗളി കടയുടെ പരസ്യ പലകയില്‍
നിന്നൊരു കുലസ്ത്രീയും കുടുംബവും
എന്നെ പരിഹസിച്ച്
ഊറി ചിരിക്കുന്നു.

ജാല്യതയാല്‍ ഞാന്‍,
മുല്ലപ്പൂ മണക്കുന്നൊരു
മാംസ കഷണത്തില്‍
മുഖം പൂഴ്ത്തുന്നു.







Tuesday, April 5, 2011

അതിഥി



വന്നു കയറിയപ്പോഴൊക്കെ
ഒരു പിടി
വാക്ക് തേടി
ഞാനലഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,
ഓര്‍മ്മകളുടെ അടുക്കളപ്പുറത്ത്.
സ്വപ്നങ്ങളുടെ പറ്റ് പീടികയില്‍.

നിനക്കറിയില്ല,
ചിരിക്കുന്ന മുഖം നിന്നെയേല്പിച്ച്
പിന്നാമ്പുറത്തെ തിണ്ട്
ചാടുമ്പൊഴെന്നുള്ളിലെയാന്തല്‍.
കാലൊന്ന് തെറ്റിയാല്‍
നീണ്ട മൊഉനത്തിന്റെ ഇരുട്ടിടയിലേക്കാണു.

ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത്
എന്റെ അര്‍ത്ഥമില്ലായ്മകളിലേക്ക്
നടന്ന് കയറിയപ്പൊഴൊക്കെ തന്നിട്ടുണ്ട്
നിനക്കെന്നും
നല്ല വാക്ക് ചേര്‍ത്ത് തിളപ്പിച്ച
ചായ

ഊറി കുടിക്കുമ്പോള്‍
പേടിയാണു,
പിടി പൊട്ടിയ
കപ്പിനുള്ളില്‍ നിന്നെന്റെ
പ്രണയമെങ്ങാന്‍
പതഞ്ഞു കയറിയാലോ
നിന്റെ ചുണ്ടില്‍?

Saturday, September 4, 2010

വിചാരണ

അവളുടെ ആത്മഹത്യയില്‍
എനിക്ക് പങ്കുണ്ട്

ഡയറിത്താളിലോ
മരണക്കുറിപ്പിലോ
എന്റെ പേരു കണ്ടേക്കില്ല
പക്ഷെ...

സാരിത്തലപ്പിലോ
നെഞ്ചിന്‍ തുടിപ്പിലോ
എന്റെ വിരല്‍പ്പാട് കണ്ടേക്കില്ല
പക്ഷെ...

ഒറ്റയമ്മ പെറ്റ കുഞ്ഞിന്റെ
ജനിതക രേണുക്കള്‍ എന്റെയല്ല

പോസ്റ്റ് മോര്‍ട്ടം റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍
ഒരു വാക്കു കൊണ്ട മുറിവു പോലുമില്ല

സാഹചര്യത്തെളിവുകളേതുമില്ല

പക്ഷെ...
എന്റെ പ്രണയ ശിഖരത്തിലൂഞ്ഞാല്
കെട്ടിയാണ് അവളിപ്പോഴാടുന്നത്...

Friday, May 14, 2010

എലിപ്പെട്ടി

നെല്ലും
നെയ്യും
ചക്കകുരുവും തീര്‍ന്ന
ഒരു ട്രോപ്പിക്കല്‍ രാത്രിയില്‍,

പട്ടിണിക്കും
ജീവിതത്തിനും ഇടയില്‍
ഒരു തേങ്ങാപ്പൂള്‍
വെളുക്കെ പല്ലിളിച്ചു.

അതിനെ കെട്ടിത്തൂക്കിയ
കംബി നിന്നു വിറങ്ങലിക്കെ
പിറകിലാരോ സ്വപ്നങ്ങളുടെ വാതില്‍
കൊട്ടിയടച്ചു.

പെട്ടിച്ചുവരുകളുടെ
കെട്ടുറപ്പില്‍
സ്വര്‍ഗ്ഗീയമായ സ്വകാര്യതയില്‍
രാത്രിയുടെ പല്ലുകള്‍
ഓരോന്നായ് കൊഴിഞ്ഞിറങ്ങി.

അവസാന അത്താഴത്തിന്റെ ലഹരിയില്‍
സ്വപ്നങ്ങളെ പല ദിശയില്‍
പല വട്ടം
ഭോഗിച്ചുകൊണ്ടുറങ്ങി.

കാലത്ത്,
കുണ്ടന്‍തോട്ടില്‍ കുളിക്കണം....
കുറി തൊട്ടു ഗണേശനെ സ്മരിക്കണം....
ജല സമാധിയാകണം....

Thursday, April 1, 2010

കടല്‍ക്കിനാക്കള്‍

കടലിന്റെ വേഗമുള്ള കാമുകന്‍ വരും
തിരകളാലെന്റെ കരി വളകളാകെയും കവരും

പവിഴ മാലകള്‍ തരും, എന്റെ
പടവുകളിലാകെയും മണല്‍ വിരിക്കും

പാദങ്ങളില്‍ പതിയെ വന്നു ലവണ ചുംബനങ്ങള്‍ തരും
ഓര്‍ക്കാതിരിക്കെ ആര്‍ത്തിരംബി വന്നാലിംഗനം ചെയ്യും

കാറ്റാടികള്‍ കണ്ണു ചിമ്മെ പ്രണയമേകും
അനന്ത നാഗങ്ങള്‍ നാണിച്ചു നില്‍കെ സുരതമേകും

കിനാക്കളങ്ങനെ മണല്‍ കൂടാരങ്ങള്‍ കെട്ടവെ
ആഴങ്ങളില്‍,

കടലിന്റെയുപ്പും കറുപ്പും
ഇന്നലെ ചത്ത പെണ്ണുങ്ങളുടെ മാംസവും
ബലിച്ചോറു തിന്നു കൊഴുത്തയാത്മാക്കളും
ജര പിടിച്ചിന്നും തിര ചുരത്തുന്ന മാറും

ആഴക്കടലില്‍ നിന്നോടി വന്നു ഒരു
പാറക്കല്ലില്‍ തല തല്ലി
കിനാക്കള്‍ ചോര തുപ്പുന്നു
മത്തിയും മാന്തളും
അത് കൊത്തി വലിക്കുന്നു.

Monday, November 2, 2009

കരിന്തിരി

നീ അറുത്തിട്ട് പോയ പ്രണയ ഞരമ്പില്‍ നിന്നെന്റെ
കവിതയൊക്കെയും വാര്‍ന്നു പോയെങ്കിലും...

സ്വപ്ന വിളക്കിന്‍ പുക പിടിച്ചെന്റെ
ഹ്രുദയ ഭിത്തികാളാകെയും കരി പുരണ്ടെങ്കിലും...

ജീവിതമെഴുതിയെഴുതി പൊലിപ്പിച്ചെന്‍
തൂലികയുടെ നീലിമയെല്ലാം ചുരന്ന് തീര്‍ന്നെങ്കിലും...

വാക്കുകള്‍ തുരുമ്പെടുത്തെങ്കിലും...
വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ക്ക് ജര പിടിച്ചെങ്കിലും...
ശബ്ദങ്ങള്‍ക്കര്‍ബുധം ബാധിച്ചെങ്കിലും...

ദഹിച്ചു തീരാത്ത സ്മരണയില്‍ നിന്റെ
ചിരി തികട്ടി തെറിച്ചു വീഴുന്നു
കവിതയുടെ മണമുള്ള ചോര പൂവുകള്‍...

Thursday, February 19, 2009

മരണങ്ങള്‍

ദാഹാര്‍ത്തനായ വേഴാമ്പല്‍,
ഒരു പെരുമഴയത്ത്
വെള്ളം കുടിച്ച്...

പ്രേമാതുരയായ പെണ്‍കുട്ടി,
പ്രണയം പറഞ്ഞു തുടങ്ങവെ
വാക്കുകള്‍
ചങ്കില്‍ കുരുങ്ങി...

മഴു കാത്തിരുന്ന മച്ചിപ്ലാവ്,
ഒരു ഋതു സന്ധ്യയില്‍
ഫലാധിക്യത്താല്‍
കടപുഴകി...

കാമ വിവശയായ കന്യക,
കിനാവില്‍ ഒരു ഗന്ധര്‍വ്വന്റെ
സുരതം ഏറ്റു വാങ്ങവെ
മൂര്‍ച്ച്ഛിച്ച്...

വത്സലനായ പിതാവ്,
പുത്രവധുവിന്റെ
ജനിതക ഗോവണി കയറവെ
കാലിടറി വീണ്...

ഇന്നലെ
ഒരു സംസ്കാര രാമന്റെ തല്ലു കൊണ്ട്
ഞാനും,
കത്തുന്ന ആത്മാവിലേക്ക്
ഇത്തിരി മുലപ്പാലിന്റെ കനിവ്
ഈമ്പി വലിച്ചതിന്...

Tuesday, January 6, 2009

ഇന്നലെ വന്ന sms ഇങ്ങനെ വായിക്കുന്നു....

എന്റെ കണ്‍ വേലി ചാടിക്കടന്നെന്റെ നാഭിയില്‍
അന്നു നീ ചേര്‍ത്തു വെച്ചതെത്ര
വാക്കുകള്‍,
ചത്ത ഭ്രൂണങ്ങള്‍...

കുഞ്ഞു തീണ്ടാത്ത സ്തന കോശങ്ങളില്‍
അന്നു നീ ചുണ്ട് ചേര്‍ത്ത് പകര്‍ന്ന-
തര്‍ബുദം,
ആത്മാവിന്റെ അവിഹിതം...

സ്വപ്നസൂചി കൊണ്ടന്ന് നമ്മള്‍ തുന്നിയ കൂട്ടില്‍
മുട്ടയിട്ടത്
നിന്റെയന്യ കാമിനികള്‍,
തേവിടിശ്ശിപ്പിറാവുകള്‍...

നിന്റെ വിഷപ്പല്ല് തട്ടിയന്നെന്റെ
പ്രാണഞരമ്പുകളില്‍ നിന്ന് വാര്‍ന്ന-
തശുദ്ധരക്തം,
മച്ചി കല്ലിന്റെ കന്മദം...

എന്റെ പ്രണയ ലാവണ്യത്തിനു മുന്നില്‍
സ്ഖലിക്കുവാനാകാതെ വിങ്ങുന്നത്
നിന്റെ ഹ്ര്ദയം,
അതിന്റെ ഷണ്ഢത്വം...

അതു കണ്ടു നില്കെ
ശപിക്കുവാനാകുന്നതെങ്ങനെ,
നിന്റെ വളഞ്ഞ മൂക്കും വക്രിച്ച ചിരിയും
വെറുക്കുന്നു ഞാനിന്നെത്രമേലുമേ...?

Sunday, December 7, 2008

അനുയാത്ര

എന്റെ വയലിന്റെ ഒടുവിലത്തെ കമ്പി
പൊട്ടിയിരിക്കയാണ്...
‘e' എന്നു നീയും,
‘രി’ എന്നു ഞാ‍നും.

വലിച്ചുകെട്ടി ഞാന്‍ മീട്ടി നോക്കിയപ്പോളബദ്ധ സംഗീതം...
പശു
കിളി
എരുമ
എലി
മിമിക്രി തൊഴിലാളിയുടെ പൊട്ടിയ ചങ്കു പോലെ...

എന്റെ ഡയരിയുടെ നടുവിലത്തെ പേജ്
ഇളക്കി മാറ്റിയിരിക്കയാണ്...
ജൂലൈ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ്,
ജൂണ്‍ അവസാനിച്ചതിനു ശേഷം.

വറ്റ് ചേര്‍ത്തൊട്ടിച്ച് ഞാന്‍ കൂട്ടി വായിച്ചപ്പോളര്‍ത്ഥശൂന്യം വാചകം...
ജീവിതം
പ്രണയം
സമൂഹം
ബാന്ധവം
വാരിക തിരിച്ചയച്ച ഉത്തരാധുനിക കവിത പോലെ...

എന്റെ മൊബൈലിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഏതോ വീഴ്ചയുടെ
ആഘാതത്തില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കയാണ്...
ചില പേരുകള്‍,
പല സന്ദേശങ്ങള്‍.

പൊട്ടിയ ചില്ലു ജാലകത്തിലെ കറുപ്പും വെളുപ്പും ചികഞ്ഞെടുത്തപ്പോള്‍,
നഷ്ടമായ കോളുകള്‍...
ദീപ്തി
ജോസ്ലിന്‍
നിഷ
സുഷമ
കൂട്ടികൊടുപ്പുകാരന്റെ കണക്കു പുസ്തകം പോലെ...

എന്റെ ജീവന്റെ കറ്റചൂട്ട് ഋതു മാറി പെയ്ത മഞ്ഞിന്റെ
കുളിരില്‍ മുനിഞ്ഞമരുകയാണ്...
ബന്ധങ്ങളുടെ വീര്‍പ്പുമുട്ടലില്‍,
പ്രണയത്തിന്റെ നനവില്‍

കെട്ട് പൊട്ടിച്ച് ഞാന്‍ ആഞ്ഞു വീശിയപ്പോളിത്തിരി
വെട്ടത്തില്‍ കെട്ടു കോലങ്ങള്‍...
മകന്‍
കാമുകന്‍
കാന്തന്‍
കൂട്ടുകാരന്‍
എന്നോളം നടന്ന്, എന്നിലവസാനിക്കുന്ന,
എന്റേതല്ലാത്ത കാല്പാടുകള്‍ പോലെ...

Friday, November 7, 2008

ചിത്രങ്ങള്‍


ഒരിരുണ്ട തെരുവീല്‍
മഴ നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന ഓടു പീടിക കോലായില്‍
ഒരു കിനാവിന്റെ കഷണമായി അവള്‍....

അതേ തെരുവില്‍
മഴ നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന റോഡ് അരികില്‍
ഒരു നേരിന്റെ നോവായി അവന്‍...

പ്രായമേറിയ പ്രണയ ഗര്‍ഭത്തിന്റെ നീറ്റലൊതുക്കി
ഒരു വിടരാത്ത ചിരിയായി അവള്‍....

അതിന്റെ പൈത്രുകം പറഞ്ഞുമറിയാതെ
പതിരായി, പരിഹാസ്യനായി അവന്‍...

നീട്ടിയ കൈകളില്‍ നനുത്ത വിരലുകളായി
നനഞ്ഞ കുങ്കുമ ചേലയില്‍, നിറവായി അവള്‍....

ചോരയേറി കനത്ത മുഷ്ടിയമരാതെ
കണ്ണു ചിമ്മാതെ, നിറവിനും നിറവാ‍യി അവന്‍....

അവന്റെ തോളെല്ലുകളില്‍ മുല്ല വള്ളിയായി
മഴയില്‍ അലിയാത്ത ഒരു കണ്ണുനീര്‍ കണമായി അവള്‍...

മജ്ജയില്‍ പടര്‍ന്ന വൈദ്യുതാഘാതമായി
തേന്മാവിന്‍ മരമായി, മരവിപ്പായി അവന്‍...

Wednesday, November 5, 2008

പ്രിയപ്പെട്ട ഗോവന്‍ വേശ്യക്ക്

പ്രിയ വേശ്യേ...
വിശക്കുന്നുണ്ടെനിക്കെങ്കിലും
ചൂടേറെയുള്ളത് ആറി തണുക്കും വരേക്കും
നിന്റെ തീന്മേശക്കരികിലിരിക്കാന്‍
ആവതില്ലെനിക്ക്

പ്രിയ വേശ്യേ...
തളര്‍ച്ചയുണ്ടേറെയെങ്കിലും
നിന്റെ തുടക്കാമ്പില്‍ ‍ തലചായ്ച്ചകലെ കടലു കാണുന്നു ഞാന്‍
അതിന്നുമകലെയെന്‍ കുടിലു കണുന്നു ഞാന്‍‍
അവിടെ അച്ഛനുമമ്മക്കും നല്ലൊരുണ്ണിയായ്
പിറന്നൊരെന്നെ കാണുന്നു ഞാന്‍.

ദൈവം കുടിയേറിയ കരിങ്കല്ലൊന്നിനെ
മുള്ളി കുളിപ്പിച്ചതിനു എന്നെ
നുള്ളി നോവിച്ചെന്നമ്മയെ കാണ്മു ഞാന്‍

കള്ളം പറഞ്ഞതിനെന്റെ കാല്‍പടം
പൊള്ളി കനപ്പിച്ച
ചുള്ളി കൊമ്പിനറ്റത്തച്ഛനെ കാണ്മു ഞാന്‍.

പ്രിയ വേശ്യേ...
എന്റെ മുടിച്ചുരുളുകളില്‍‍ നിന്റെ വിരലുകള്‍
തിരയുവതെന്റെ ഭാവിയാകില്‍,
കാണ്‍ക നീ എന്നെയേതോ
കന്യയുടെ കയ്യിലെ എലിക്കെണിപ്പെട്ടിയില്‍....
കുഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ പട്ടത്തിന്‍
കിതക്കുന്ന വാലില്‍....
കിണറിന്റെ ആഴം കുറിക്കുന്ന
കയറിന്‍ കുരുക്കില്‍...

പ്രിയ വേശ്യേ...

ഞാന്‍--
ജാതിയുള്ളോന്‍, ജാതകമുള്ളോന്‍
അച്ഛനുമമ്മക്കും കൊള്ളി വെക്കേണ്ടോന്‍.
വിശക്കാത്ത ബലിക്കാക്കകള്‍‍-
ക്കെള്ളും ചോറും കൊടുത്തൂട്ടിടേണ്ടോന്‍.
ഒടുവിലൊടുവില്‍
അടയാളങ്ങള്‍‍ ഏതും വെടിയാതെ
മാ‍ന്യനായ് മരിച്ചിടേണ്ടോന്‍‍

--നിന്റെ മരവിച്ച കണ്ണീര്‍ ഗ്രന്ധികളില്‍
പ്രളയം പ്രതീക്ഷിച്ച് കിടപ്പതെന്തേ...?
നീ ഇപ്പൊഴും ചിരിപ്പതെന്തേ....?